( ص ) گفتند اگر خيلى دوست دارى پيرويت كنيم بايد كتابى براى خصوص ما نازل شود ، و به ما فرمان دهد تا تو را پيروى كنيم « 1 » . مؤلف : اين روايت قابل انطباق با آن نظريه اى است كه در تفسير اين آيه گذشت ، و مىگفت : آيه مورد بحث همان را مىگويد كه آيه « وَلَنْ نُؤْمِنَ لِرُقِيِّكَ . . . » بيانش مىكند ، و خلاصه اينكه مىتوان احتمال داد صاحب آن نظريه ، نظريه خود را از اين روايت گرفته ، و اشكال ما به اين نظريه گذشت . و در تفسير قمى در ذيل آيه * ( « هُوَ أَهْلُ التَّقْوى وَأَهْلُ الْمَغْفِرَةِ » ) * آمده كه امام فرمود : يعنى خدا اهليت آن را دارد كه از او پروا كنند و اهليت آن را دارد كه بيامرزد « 2 » . و در كتاب توحيد به سند خود از ابى بصير از امام صادق ( ع ) روايت آورده كه در تفسير آيه * ( « هُوَ أَهْلُ التَّقْوى وَأَهْلُ الْمَغْفِرَةِ » ) * فرموده : خداى عز و جل مىفرمايد : من اهليت آن را دارم كه از من پروا شود ، و بنده‌ام چيزى را شريكم نگيرد ، و من اهليت آن را دارم كه اگر بنده اى شريكى برايم نگيرد داخل بهشتش كنم . و نيز فرموده : خداى تبارك و تعالى به عزت و جلال خود سوگند ياد كرده كه احدى از اهل توحيد را به آتش نسوزاند « 3 » . و در الدر المنثور است كه ، ابن مردويه از عبد اللَّه بن دينار روايت آورده كه گفت : من از ابو هريره و ابن عمر و ابن عباس شنيدم كه مىگفتند : شخصى از رسول خدا ( ص ) پرسيد معناى جمله * ( « هُوَ أَهْلُ التَّقْوى وَأَهْلُ الْمَغْفِرَةِ » ) * چيست ؟ فرمود : خداى تعالى مىفرمايد من اهليت آن را دارم كه خلق از من پروا كند ، و كسى و چيزى را شريكم نكند ، كه اگر پروا كرد و شريكى برايم قرار نداد ، در آن صورت من اهليت آن را دارم كه ما سواى شرك را بيامرزم « 4 » . مؤلف : در معناى اين روايت روايات زيادى از رسول خدا ( ص ) رسيده است .

--> ( 1 ) الدر المنثور ، ج 6 ، ص 286 . ( 2 ) تفسير قمى ، ج 2 ، ص 396 . ( 3 ) توحيد صدوق ، ص 20 ، ح 6 ، ط جامعه مدرسين . ( 4 ) الدر المنثور ، ج 6 ، ص 287 .